NIVOZ

Visie: onderwijs kan anders

Door leerprocessen niet te standaardiseren krijgen leerlingen de kans om te laten zien wat ze kunnen en kunnen ze eigen verantwoordelijkheid nemen, leren excelleren. Daarvoor zijn nodig een hoge mate van betrokkenheid van leerlingen en leraren, inhoudelijke (vak)kennis, samenwerking (van en tussen leraren en leerlingen) vertrouwen en het durven loslaten van de standaardisaties. In een dergelijke context kan talent zich optimaal ontwikkelen (stopt uitval en vraag naar speciaal onderwijs) en kan een samenleving daaraan ook eisen stellen. De ervaring leert dat leraren hun baan in een dergelijke omgeving nog steeds veeleisend vinden maar niet meer uitputtend. Bovendien blijken in scholen die de strakke productiecultuur verlaten gedrags- en motivatieproblemen te verdwijnen en blijkt er sneller geleerd te worden. Het loslaten van gestandaardiseerde processen en resultaten vereist wel een hoge mate van pedagogisch leiderschap.

Doelstelling

De doelstelling van het NIVOZ is om een positieve, gefundeerde bijdrage te leveren aan de toekomst van het onderwijs en daarmee aan de toekomst van een zich snel evoluerende samenleving. Dit betekent onderwijs met een open ontwikkelingsperspectief dat een passende uitdaging biedt aan elk individu. Tevens beoogt het NIVOZ een bron van inspiratie te zijn voor diegenen die het onderwijs verder willen helpen. Daar blijkt grote behoefte aan te zijn.

=> Het NIVOZ levert een onafhankelijke, gefundeerde en kritische bijdrage aan de ontwikkeling van nieuwe onderwijspraktijk en aan het samenbrengen van en de vorming van pedagogisch leiderschap.

Strategie

Het NIVOZ tracht de doelstelling te bereiken door een plaats van studie, bezinning en hoogwaardige kennisuitwisseling te zijn rond nieuwe onderwijspraktijk en pedagogisch leiderschap. Dit wordt gedreven door onafhankelijk onderzoek, wel en niet praktijk gebonden, door netwerkvorming van kennisbronnen, nationaal en internationaal, door publicaties en opinievorming, door training en scholing. Het NIVOZ is politiek onafhankelijk.

Vertrouwen in ontwikkeling: van moeten naar kunnen

"Meester Ruud begon het schooljaar helemaal niet zo streng als de meeste andere leerkrachten. Hij maakte afspraken met ons over de gang van zaken in de groep. Dit deed hij niet door ze op te leggen, maar door daadwerkelijk overleg met ons te plegen. Er werd ons gevraagd wat wij zelf redelijk vonden, welke afspraken er gemaakt moesten worden en welke achterwege konden blijven. De eerste schooldag hadden wij een hele discussie met de klas. Opvallend was dat meester Ruud niet veel zei, hij ging zelfs ergens achteraf zitten. Uiteindelijk werden de afspraken in een contract geschreven, dat iedereen ondertekende. Iedereen bleek zich gedurende het jaar aan deze afspraken te houden. Als je dat niet deed, werd je erop aangesproken door een klasgenoot en zelden door meester Ruud.

Wij kregen weektaken. Meester Ruud gaf op welke taken daarin zaten en wanneer instructiemomenten vrijgehouden moesten worden. Als wij klaar waren met de weektaak waren er verschillende andere opdrachten te doen. Tijdens het werk kwam meester Ruud regelmatig langs. Hij zei altijd:'Ik heb geen bureau nodig want ik zit er toch nooit achter'.

Als hij rondliep vroeg hij regelmatig aan iedere leerling hoe het ging, wat de moeilijkheden waren en hoe je naar oplossingen hiervoor had gezocht. Hij was trots op je als je er zelf uit was gekomen. Soms had je iets niet goed gedaan, maar meester Ruud gaf je altijd nog een kans om het te verbeteren. Je mocht dan even aan de instructietafel komen zitten, en al snel had hij het je opnieuw uitgelegd. Dan kon je verder met je werk.

Wat was onze klas gek op meester Ruud. Hij was een meester die echt in je geïnteresseerd was, hij kwam vragen stellen en ging soms een heel gesprek met je aan over het werk dat je deed. Hij stimuleerde zijn leerlingen door ze vertrouwen te geven, door de leerlingen zelf hun keuzes te laten maken. (...) De leerlingen waren voor het eerst daadwerkelijk betrokken. Ze voelden zichzelf verantwoordelijk voor het nakomen van de afspraken en voor het afronden van de weektaak. Meester Ruud liet de leerlingen geloven in zichzelf. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt als in dat jaar."